By Tapaw
Sa diwa at himig na nagbibigay-galang sa panitikang makabayan ni José Rizal
Sa gabing madilim na nilamon ng luha,
May mga pusong nag-alay ng buhay na kusa;
Di nila nasilayan ang umagang dakila,
Ngunit sa kanilang dugo'y sumibol ang bansa.
Sa bukid at bundok, sa dagat at gubat,
Ang kanilang pangarap ay hindi nasukat;
Di man nila narinig ang sigaw ng tagumpay,
Sa hangin ng panahon ay sila'y nabubuhay.
Nang bumagsak ang tanikala ng pagkaalipin,
Ang kanilang mithiin ay siyang nagningning;
Bagaman ang libingan ang naging hantungan,
Kalayaan ng bayan ang kanilang naiwan.
O bayan kong minamahal, ngayo'y magbunyi ka,
Sa watawat na malaya't marangal na nakita;
Subalit huwag limutin ang banal na dahilan,
Kung bakit may kalayaang tangan ng sambayanan.
Hindi sapat ang awit, hindi sapat ang sigaw,
Kung ang budhi'y binibili ng salapi't dungis na galaw;
Ang tunay na pag-ibig sa Inang Bayan,
Ay nasa tapat na gawa at marangal na kalooban.
Ang kasakiman ay gapos na bagong anyo,
Na sumisira sa bayan nang tahimik at totoo;
Ang katiwalian ay aninong sumasakal,
Sa kinabukasang dapat sana'y marangal.
Kaya kayong nabubuhay sa liwanag ng araw,
Huwag sayangin ang bungang kanilang inialay;
Maging malinis sa isip, sa salita't gawa,
At itaguyod ang bayan nang may dangal at pag-asa.
Pagkat ang kalayaan ay hindi lamang minana,
Ito'y punlang dapat diligin sa bawat panahon pa;
Sa bawat tapat na hakbang at pusong makabayan,
Patuloy na isinisilang ang dakilang kalayaan.
At mula sa himlay ng mga bayaning lumisan,
Warin ay naririnig ang kanilang tinig na marahan:
"Hindi man namin nasilayan ang bukang-liwayway,
Ngunit sa inyong mga kamay, aming tagumpay."
Mabuhay ang Pilipinas—sa dangal, sa katotohanan,
Sa pagkakaisang walang bahid ng kasakiman;
At sa bawat salinlahing magmamahal sa bayan,
Mananatiling buhay ang diwa ng Kalayaan.
No comments:
Post a Comment